Në librin “Shkodra dhe Motet”, studiuesi Hamdi Bushati sjell të dhëna interesante mbi një prej veprave më pak të njohura të Shkodrës së shekullit XVIII: Urën e vjetër të Kirit, e lidhur ngushtë me zhvillimin ekonomik dhe tregtar të qytetit.

Sipas Bushatit, Mehmet Pashë Plaku, sundimtar i kështjellës së Shkodrës dhe ndërtues i Xhamisë së Plumbit, hodhi themelet e një ure mbi lumin Kir duke përdorur gurët që kishin tepruar nga ndërtimi i xhamisë. Edhe pse sot nuk dihet me saktësi vendndodhja e saj, autori thekson se bëhet fjalë për një urë të ndryshme nga ajo e Bahçallekut, e cila konsiderohet një ndërtim i mëvonshëm osman.

Një nga argumentet kryesore që sjell Bushati është fakti se në dokumentet historike të kohës përmendet “Ura e Kirit” dhe jo “Ura e Drinit”, siç njihet sot Ura e Bahçallekut. Në gjysmën e shekullit XVIII, në zonën mes Tabakëve dhe Bahçallekut kalonte vetëm lumi Kir, çka përforcon idenë se ura ishte ndërtuar pikërisht mbi këtë lumë.

Ndërtimi i saj lidhej drejtpërdrejt me rrugën tregtare Shkodër–Lezhë, një nga akset më të rëndësishme ekonomike të kohës. Për të nxitur tregtinë dhe qarkullimin e mallrave, Mehmet Pashë Plaku rindërtoi një urë guri që lidhte qytetin me lagjen e Ajasmës dhe me rrugën që të çonte drejt Lezhës.

Historiani dhe udhëtari italian E. Armao përmend ekzistencën e kësaj ure, duke shkruar se ajo u shkatërrua në vitin 1880 nga ujërat e Drinit, të cilat kishin ndryshuar rrjedhë dhe kishin shkaktuar përmbytje të mëdha në drejtim të Shkodrës. Sipas përshkrimeve, ura ndodhej mes Xhamisë së Plumbit dhe Urës së sotme të Bahçallekut.

Kjo urë përfaqësonte një element kyç të infrastrukturës së Shkodrës osmane, duke dëshmuar rëndësinë që kishte qyteti si qendër tregtare rajonale. Megjithëse sot nuk ka mbetur asnjë gjurmë e saj, dokumentet historike tregojnë se Ura e Kirit ka luajtur një rol të rëndësishëm në lidhjen e Shkodrës me jugun dhe me rrugët tregtare që përshkonin Shqipërinë e Veriut.

Burimi: Hamdi Bushati, “Shkodra dhe Motet”