Kalaja Rozafa u shndërrua në një hapësirë arti dhe ndërgjegjësimi mjedisor përmes ekspozitës “Kur muret flasin”, të dy artisteve, Teuta Lagja dhe Kaltrina Hoti. Përmes tablove artistike dhe materialeve të riciklueshme të kthyera në vepra arti, ato përcollën mesazhe të forta për mbrojtjen e mjedisit, ruajtjen e peizazhit natyror dhe rëndësinë e përfshirjes së komunitetit në nisma ekologjike dhe kulturore.

Ekspozita u organizua në kuadër të aktivitetit Night of Fortresses Goes Green, një iniciativë që këtë vit shënoi edicionin e pestë dhe që bashkon fortesat, kështjellat, muzetë dhe site historike në mbarë Europën. Përmes programeve kulturore dhe edukative, aktiviteti synon të lidhë trashëgiminë kulturore me praktikat e qëndrueshme dhe përgjegjësinë ndaj mjedisit.

Vizitorët që ndoqën ekspozitën në ambientet e kalasë patën mundësinë të shohin nga afër mënyrën se si arti mund të shërbejë jo vetëm si formë estetike, por edhe si thirrje për ndërgjegjësim dhe reflektim mbi sfidat mjedisore të kohës.

Teuta Lagja

Teuta Lagja është një artiste që eksploron marrëdhënien mes traditës dhe gjuhës bashkëkohore përmes pikturës dhe teknikave të përziera.

Duke punuar kryesisht me bojëra akrilike dhe mixed media, ajo ndërton kompozime ku elementë tradicionalë rishfaqen përmes një qasjeje të re vizuale. Praktika e saj nuk kufizohet vetëm në riprodhim, por në riinterpretim duke i vendosur motivet dhe peizazhet në një kontekst më të lirë dhe emocional.

Veprat e përzgjedhura krijojnë një lidhje të drejtpërdrejtë me hapësirën e kalasë, si në realitet, ashtu edhe në pikturë, duke sjellë jehona të historisë dhe kujtesës. Përmes një këndvështrimi lehtësisht surreal, ato hapin hapësira për imagjinatë dhe përjetim personal, duke e ftuar shikuesin të hyjë në një dialog mes reales dhe së përfytyruarës.

Kaltrina Hoti

Kaltrina Hoti është artiste bashkëkohore shqiptare, e cila punon mes pikturës dhe proceseve të bazuara në materiale. Praktika e saj eksploron sipërfaqen si një vend kujtese, gjurmë dhe transformimi.

Duke përdorur thasë kafeje, dru, metal, katran dhe gjurmë djegieje, ajo ndërton kompozime ku materiali mbart historinë e vet. Figura, simbole dhe gjeste shfaqen përmes shtresimit, fshirjes dhe ndërhyrjes, duke krijuar një dialog mes pranisë dhe mungesës.

Veprat e paraqitura këtu pasqyrojnë një kërkim të vazhdueshëm mbi punën, identitetin dhe strukturat e heshtura që formësojnë jetën e përditshme. Përmes përmbajtjes së përmbajtur dhe tensionit material, veprat ftojnë një lexim më të ngadaltë, ku kuptimi nuk imponohet, por zbulohet gradualisht.

E vendosur në hapësirën historike të Kalasë së Shkodrës, ky prezantim krijon një dialog mes gjuhës bashkëkohore të materialit dhe një vendi të shënuar nga koha, qëndrueshmëria dhe kujtesa kolektive.